Rosydea's profileஐ¤*¨¨*¤·.¸¸.·´¯`·.☆The S...PhotosBlogListsMore ![]() | Help |
|
|||||||||||||||||||||
|
Dona: flores suaves, placato caelo;/ tepores Zephiri, aviumque cantus,/ primam lucem et occasus quae secreto/ gaudio afficiunt.
Citazione dal blog di Alice
|
ஐ¤*¨¨*¤·.¸¸.·´¯`·.☆The SouL ISLAND☆.·´¯`·.¸¸.·¤*¨¨*¤ஐJanuary 04 Hiemes - Esametri.In plures hiemes induxit, saepius, meas
spes arbitrium fati inanes, cum fingebam
nil fore beatius nec longius, certe, amore
persuavi, cui visum erat mi tradere vitam,
atque ferme cui mea omnia usque dicavi:
nil mihi retinens, et animum, contra, detractum
ipsum a lateribus. Nec mansit, quidem, vitae
ullus calor, nec vis, nec virtutis quidpiam.
Nunc at nil superest, quod praebeam ultimo amanti,
praeter hoc labens, saevumque desiderium...
attamen videtur solacium quoddam cordis
nunc, amice, tuo complexu cedere somno.
June 01 TOP FIVEApril 06 Ritorni Ritorni Multos per dies gravi defecta taedio, saepe ad hanc notam suavem oram adveni... Nec mihi nequiquam dulcedine villa favebat magna, nec nimio praetio capta nobis Lucebant dies tum vere candidiores, ac suaviores spes horae nos docebant, quas quidem invicem cotidie dulcius erat discere, dum laborat fluctis mare crebris... Et vagae ceryles radebant litora ponti, dum acres aurae manant salsedines. Dormitabatque animus otioso in meridiei lumine, pace avida hic modo gaudebat. Cras, tamen, hinc abero: negotia saecli et curae ad urbem akousan denuo me reducent. Attamen, interdum, in quiete meridiei pervaga suspiciens, hic brevi spatio ero. (r. m. a.) April 05 PoetaStrofe saffica minore: 3 endecasillabi saffici, 1 adonio. Omnia caelo aequora cecinere cum poeta, demum, in hora extrema miser advenit: ipse, tacta corda plectro suavi quietem qaesivit. Mare litoraque fluctibus favere et aer commotus suis luminibus quoque: astra intenta ora praebebant. Simul incipit atanathos cantus ac horruere undae, et infinita simulacra arenae...ac lacrimarunt saxa dirupta, arboresque montium, atque fontes quasi novo fletu , vero, manantes non lustrali aqua. Interea labens nox descendebat. Et claravit Ille sacrata ignota rerum, atque terrae et arcana caeli (dum metuebant cuncta animalia, circum, carmine vincta), et quae sit origo idemque finis vitae, mortis atque celata ratio numinis ignoti quae aeterne vexat corda mortalium. Quae cum acceperunt timentes omnes quos suasit ante poetae cantus cito sunt obliti: attamen amplius adfuit pavor. Deinde quasi amentes cessere loco, redierunque ferae ad antra nota cum suis natis. Hominesque simul domus accepit. Ac rupes immotae denuo fuere, fontes suum praebere tenuem cantus, quem solebant orbis cursum novarunt sidera noctis. Iterumque sonitus maris fluctus coeperunt sonare, et alterna vice iam radebant undae obscure limen lucidum et molle, quod petebant ultimae iam poetae solae vestigiae nitidae, diffuso super campos, flumina arboresque lumine lunae. (r. m. a.) Il poeta Il mare levò di mille onde canti d'amore al cielo quando l'ultimo giorno fu alla riva solo il Poeta. Sfiorò la corda dolce col suo plettro e fu silenzio: tacquero i flutti, e le stelle ansiose fermarono dell'aria il respiro, nell'attesa... E cominciò, alto e immortale, il canto. Un brivido percorse aride rocce dirotte in pianto: tremarono vibrando infiniti atomi di sabbie, e con spavento in nero sangue, quasi, pura fonte mutò l'acqua lustrale... Perchè il Poeta svelò di vita e morte il Proibito Arcano, e le ragioni del tormento e del male, cui condanna in terra e cielo, a tutti ignoto, il Dio. E la notte tremante discendeva sui Viventi ammaliati tutt'intorno alla figura sola sulla riva in arco. E cessò il canto: e l'infinita Scienza che infranse delle menti le difese svanì d'un tratto: mentre presente è ancora il Ricordo pauroso, come un'eco. A poco a poco, poi, l'un passo dietro passo, sbigottiti ed in frotta ritornarono: le fiere con i piccoli negli antri; gli umani insieme, alle materne case. Cadde immoto il silenzio tra le rocce: lente, di nuovo corsero le fonti mormorando. sotto le stelle vaghe intorno al cielo tornò l'alterno flutto e la risacca, a far lucente il lido per la luna: e a cancellar le impronte diritte fino al mare in riva, ove scomparve, all'ultimo suo canto, solo e infelice, l'ultimo Poeta. (r. m. a.) April 03 Premio 10 e lode
February 20 NotturnoNotturno Spectat caelum ad mare in serena nocte: ut cunae moventur obscurae naves... Signa se celant in aeneis undis sicut et luna, quae, per alta, stat vaga et immota, at labet cum sideribus in aqua, ubi tacita omnia terrae et caeli accipiuntur.
Vigilat praeterea mater anxia
iuvenum qui bello adhuc vexantur,
mulier atque militis in remotis
terris educti.
Eadem luna comes et fida amica noctis est viatori, qui solus quietem carpet in hospitio externo et tristi. At ego sola nocte maius sentio desiderium tui , nec scio in qua parte orbis vivas et ames, et laboror valde dubio adfecta, dum sideribus singulis requaero atque e luna,inutiliter rationem fati, vel fortunae huiusce pravae. Acrior etiam ipsa est memoria praeteritae dulcis aetatis, ita vagae sic ut neges umquam ipsam fuisse posse. Attamen erat tempus quo in amplexu tuo carpebam quietem, et in hoc talamo secreto, ita accensus ac inhians non eras, sicut mecum , absens. Nunc te specto ignarum, in sereno sonno
recubantem, adhuc fatigatum amore, dum cedente luna, decrescit lumen siderum album. Et mare silescit, et in albinea pereunt caligine terra et caelum: indistincta omnia solvunt visus animum atque. (r.m.a.)
January 19 Felicità![]() Felicità......Et decipitur anima, quam invadunt simul |
|
|||||||||||||||||||
|
|
|||||||||||||||||||||
|
|